آکنه یا جوش بلوغ – علائم و درمان

آکنه
آکنه یا جوش بلوغ که شایع‌ترین اختلال پوستی در نوجوانان است از نقطه‌های ملتهبی روی صورت و دیگر بخش‌های بدن تشکیل می‌شود. آکنه معمولاً در آغاز بلوغ، معمولاً بین سنین 12 تا 14 سالگی آغاز می‌شود. در حدود نوزده یا بیست سالگی بدترین وضعیت خود را خواهد داشت و پس از آن شروع به فروکش‌کردن می‌کند. این عارضه در بعضی خانواده‌ها شایع‌تر است و معمولاً در پسران شایع‌تر و شدیدتر از دختران است. از آکنه نمی‌توان پیش‌گیری کرد، اما امکان کنترل آن وجود دارد.

آکنه در صورت
آکنه نوعاً به صورت لکه‌های مایل به ارغوانی و اندکی تورفته، جای جوش‌هایی هستند که بهبود یافته‌اند.

علت آکنه
در سن بلوغ، تولید ماده چرب سبوم توسط غده‌های پیاز مو افزایش می‌یابد، که احتمالاً علت آن افزایش هورمون‌های جنسی است. جوش‌های آکنه وقتی ایجاد می‌شود که سبوم اضافی و گاهی سلول‌های مرده پوست تشکیل توده‌ای را می‌دهند که پیاز مو را مسدود می‌سازد، باکتری‌های به دام افتاده تکثیر می‌شوند، و موجب التهاب پوست اطراف پیاز مو می‌شوند. آغشته شدن پوست به مواد چرب، هم‌چون مواد آرایشی یا روغن مو، ممکن است مشکل را حادتر سازد، اما رژیم غذایی تأثیری ندارد.

علائم آکنه
آکنه عمدتاً صورت، گردن، شانه‌ها، سینه، بازوها و پشت را مبتلا می‌سازد. علائم عمده آن عبارت‌اند از:
– جوش‌های قرمز کوچک و برآمده
– جوش‌های سر سیاه (نقطه‌های سیاه و ریز)
– جوش‌های سرسفید (توده‌های ملتهب و دردناک با مرکز سفیدرنگ)
– کیست‌ها (برآمدگی‌های پر از مایع)
– لکه‌های مایل به ارغوانی در محل جوش‌های بهبود یافته که به تدریج ناپدید می‌شوند.
آکنه اگر خیلی شدید باشد ممکن است شیارها و حفره‌هایی را در پوست باقی بگذارد. این عارضه ممکن است باعث شود که فرزند شما شدیداً از ظاهر خود ناراحت باشد، زیرا با توجه بیشتر فرد به خودش در زمان بلوغ هم‌زمانی دارد.
درمان آکنه
صورت را باید روزی 2 بار با صابون معمولی و آب شست. سپس می‌توان کرم یا لوسیون آکنه (قابل تهیه بدون نسخه پزشک) به محل جوش‌ها زد. این ترکیب‌ها به ریختن پوست مرده کمک می‌کند، که به نوبه خود موجب باز شدن روزنه‌های پوست می‌شود، و نیز باکتری‌ها را مهار می‌کند. کرم‌ها و لوسیون‌ها با قدرت‌های مختلف موجود است، که ابتدا باید ملایم‌ترین آن‌ها را امتحان کنید. نور آفتاب نیز ممکن است به پاک شدن لکه‌های آکنه کمک کند. باید از کندن، فشردن یا ساییدن جوش‌ها خودداری کرد، زیرا ممکن است موجب گسترش باکتری‌ها شود.
اگر پس از به کارگیری کرم یا لوسیون آکنه به مدت 2 تا 3 ماه، آکنه بهتر نشد، به پزشک مراجعه کنید. پزشک ممکن است چند دوره مصرف آنتی‌بیوتیک خوراکی را توصیه کند. هر دوره ممکن است 3 تا 6 ماه به طول انجامد.
اگر آنتی‌بیوتیک کمک نکند، ممکن است داروی رتینوئیدی تجویز شود، که تولید سبوم را کاهش می‌دهد. داروی رتینوئیدی معمولاً مؤثرند اما ممکن است موجب عوارض جانبی از قبیل خشکی لب‌ها، چشم‌ها، و بینی شوند.
آکنه درمان ندارد. اما شدت آن را می‌توان کاهش داد و از ایجاد خراش بر روی پوست می‌توان با درمان پیش‌گیری کرد. به علت وجود روش‌های مؤثر، کمتر کودکی ممکن است به آکنه شدید دچار شود. این عارضه به تدریج بهبود می‌یابد و اغلب در اوایل دهه بیست زندگانی از بین می‌رود.