سل

سل

سل یک بیماری باکتریال است.

در کشورهای درحال توسعه 450 هزار کودک هر سال به دلیل ابتلا به سل می میرند. بیشتر کودکان مبتلا به بیماری و عفونت سل از طریق یک فرد بالغ مبتلا به سل آلوده می شوند. سرایت باکتری سل از شخصی به شخص دیگر معمولاً به وسیله قطرات تنفسی که در هنگام سرفه، عطسه، خندیدن، آه کشیدن یا تنفس در هوا پخش می شوند صورت می گیرد. قطرات عفونی، خشک شده و به مدت چند ساعت پس از ترک محیط توسط فرد بیمار در هوا معلق می مانند. کودکان مبتلا به سل ریوی اولیه به ندرت سایر کودکان یا بالغین را آلوده می کنند. باکتری های سل (باسیل ها) به صورت پراکنده در ترشحات ریوی کودکان مبتلا به سل ریوی اولیه قرار گرفته اند و کودکان معمولاً زیاد سرفه نمی کنند. زمانی که کودکان خردسال سرفه می کنند به ندرت خلط ایجاد می شود و سرفه آن ها قدرت لازم برای بیرون ریختن و معلق کردن ذرات عفونی را ندارد با این حال والدین کودکان مشکوک به سل، باید فرزندان شان را تحت ایزوله تنفسی قرار دهند.

در بیشتر بیمارانی که در ابتدا عامل انتقال بیماری بوده اند پس از دو هفته از شروع درمان مؤثر و در بسیاری از آن ها در عرض چند روز احتمال سرایت بیماری از بین می رود.

در مادرانی که فقط تست توبرکولین (مانتو) آن ها مثبت است و بیماری فعال ندارند تغذیه کودک با شیر مادر بلامانع است. در مادر مبتلا به سل فعال نوزاد باید بلافاصله بعد از تولد از مادر جدا شود. زیرا انتقال میکروب سل از طریق تنفس است. چون میکروب سل در شیر ترشح نمی شود بنابراین مادر می تواند شیر خود را بدوشد تا توسط فرد دیگری به نوزاد داده شود.

به محض شروع درمان و تشخیص غیر واگیر دار بودن بیماری یعنی منفی شدن خلط مادر که معمولاً دو هفته طول می کشد تغذیه مستقیم هم می تواند شروع شود.

در صورتی که پستان دچار ماستیت سلی باشد ضمن درمان باید شیر را دوشید و دور ریخت که این مدت معمولاً دو هفته است.