نیاز نوزاد به حضور مادر

نیاز نوزاد به حضور مادر
برای این که کودکان بتوانند به‌طور کامل از تمام امکانات مادی و معنوی برخوردار شوند، ضروری و حتمی است که تحت حمایت مادران خویش قرار گیرند.
حضور دائمی مادر در سال‌های نخستین زندگی به‌ویژه در سه سال اول از اهمیتی ویژه برخوردار است. حضور همیشگی مادر در این مرحله همراه با مهربانی‌ها، مراقبت‌ها و مهر و عطوفت ویژه او این احساس را در طفل به‌وجود می‌آورد که در این جهان تنها و بی‌یاور نیست و در صورت لزوم از حمایت بی‌دریغ مادر بهره‌مند خواهد شد و این در تأمین امنیت خاطر نوزاد بسیار مؤثر است. از سوی دیگر نوزاد باید در این مرحله از لحاظ عاطفی ارضاء و اشباع شود. در این مورد نیز نقش مادر منحصر به فرد است.
نوزاد باید از سرچشمه عواطف سرشار و مهر و محبت مادر سیراب شود. این امر در رشد عاطفی کودک بسیار مؤثر است. هنگامی که مادر، طفل را در آغوش گرم و پُرمهر خود می‌فشارد و با هیجان عاطفی بی‌نظیری که ویژه اوست، کودک خود را شیر می‌دهد، از لحاظ عاطفی او را سیراب می‌کند و برای او ایجاد امنیت و آرامش می‌نماید. (برخی از مادران بر اساس ملاحظات نادرست از شیر دادن به فرزند خویش خودداری می‌کنند. این گونه مادران از آسیب‌های بهداشتی و به‌ویژه روحی و عاطفی کار خود بی‌اطلاع هستند؛ وگرنه مادری که فرزند خود و سعادت و سلامت او را بیش از خود دوست می‌دارد، هرگز حاضر نمی‌شود چنان محرومیتی را به دلیل مسائل پیش پا افتاده‌ای برای فرزند خود به‌وجود آورد.) از این رو:
نوزادانی که از شیر مادر تغذیه می‌کنند علاوه بر جنبه‌های بهداشتی از سلامت روانی و عاطفی بیشتری نیز برخوردارند.
امام علی علیه‌السلام فرمودند:
«هیچ شیری برای طفل از شیر مادر مفیدتر نیست.»
تحقیقات نشان داده است که از شش ماهگی تا حدود سه سالگی، حضور مادر نه تنها در رشد عاطفی نوزاد بلکه در رشد بدنی و عقلی او تأثیری به‌سزا دارد. رشد بدنی و عقلی و عاطفی نوزادانی که در سن شش ماهگی تا سه سالگی، در شرایط بهداشتی و غذایی نامناسب در کنار مادرشان به سر می‌برند، از رشد نوزادانی که در بهترین شرایط بهداشتی و غذایی، دور از مادر خود بزرگ شده‌اند، بهتر است.

پیشنهاد میکنم آگاهى والدین از نیازهاى نوزاد، عامل مهم در برقرارى پیوند بین والدین و نوزاد و دلبستگی به نوزاد را نیز بخوانید.