وضعیت روحی مادر پس از مرده زایی

آن‌چه تحمل این وضع را برای مادر بسیار دشوار می‌سازد آن است که اصلاً فرصت نداشته کودکش را بشناسد. شاید بهتر باشد او را پس از تولد ببیند و در آغوش بگیرد و نامی به او بدهد تا بتواند به عنوان یک شخص برایش سوگواری کند. این کاری است که مادر به آن نیاز دارد.

احتمالاً مادر احساس خشم می‌کند و می‌خواهد بداند که اشکال کار در کجا بوده است و کسی یا چیزی را پیدا کند که گناه این واقعه به دوش او بوده است.

احساس شرم و گناه نیز در این موارد کاملاً شایع است.

مادر برای تسکین خود و جلب احساس هم‌دردی دیگران، می‌تواند از پزشک بخواهد او را با گروهی از افراد که آن‌ها نیز کودک مرده به دنیا آورده‌اند در تماس قرار دهد.

گر چه سوگواری، تسکین‌بخش است اما صبر و رضا بر مقدرات الهی نیز، طبق دستورات دین مبین اسلام پاداش بزرگی نزد پروردگار به همراه خواهد داشت.

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمودند:

«زمانی که مرگ فرزندی از فرد با ایمانی فرارسد – و خداوند آگاه به گفته‌های بنده خود است- خداوند بزرگ و والا به فرشتگانش می‌فرماید: فرزند فلانی را قبض روح کردید؟ فرشتگان می‌گویند: خدایا، بله، جان فرزندش را گرفتیم. خداوند تبارک و تعالی می‌فرماید: عکس‌العمل و کار بنده‌ام چه بود؟ می‌گویند: تو را شُکر می‌کرد. ایزد منان می‌فرماید: جگر گوشه‌اش و نور چشمش را قبض روح کردید و او سپاس‌گزاری می‌کرد و استرجاع می‌گفت. برایش خانه‌ای در بهشت بنا کنید و اسمش را خانه سپاس بگذارید.»

امام صادق علیه‌السلام فرمودند:

«هر کس فرزندی را از دست بدهد، پاداش او بهتر از هفتاد فرزندی است که بعد از ایشان بیایند و همگی قهرمان سوارکار در راه خداوند عزیز و بزرگ باشند و کشته شوند.»

پیشنهاد می کنم برای کسب اطلاعات بیشتر مقاله مرده زایی و زایمان جنین فوت شده را مشاهده کنید.

والدین در مرگ فرزندان عزیز خود باید بدانند که خداوند، مهربان‌تر از هر والدین مهربانی است و باید بردباری کنند. البته اسلام از افراد سنگ‌دل و بی‌رحم که در مرگ فرزندان و عزیزان گریه نکنند راضی نیست، ولی آنان نباید کاری انجام دهند که حاکی از نارضایتی باشد. ائمه معصومین صلوات‌الله‌علیهم‌اجمعین طبق موازین شرعی در مرگ عزیزان و فرزندانشان گریه می‌فرمودند، ولی شاکر و صابر بودند.

یکی از الطاف خداوند رحمان این است که کسالت، گریه، مخارج، صحت، زندگی و مرگ و… نوزادان برای پدر و مادرشان پاداش‌ها دارد و اگر فرزندان در طفولیت بمیرند خوراک و اداره و تربیت آنان در عالَم دیگر با شهبانوی دو عالَم، حضرت فاطمه سلام‌الله‌علیها خواهد بود، به‌طوری که این موضوع را امام صادق علیه‌السلام در تفسیر آیه 21 سوره مبارکه طور چنین فرموده‌اند:

«همانا کودکان پیروان با ایمان ما که بمیرند، تربیتشان با حضرت فاطمه سلام‌الله‌علیها است.»

عبدالرحمن بن غنم می‌گوید: هنگامی که پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله در شب معراج (جسمانی) به آسمان سیر داده شد، در مسیر عبورش به پیرمردی زیر درختی افتاد که اطرافش نوزادان زیادی بودند. آن حضرت فرمودند: ای جبرئیل، این پیرمرد کیست؟ جبرئیل پاسخ داد: پدرت ابراهیم علیه‌السلام. حضرت فرمود: کودکان اطرافش چه کسان‌اند؟ گفت: نوزادان مؤمنان‌اند که آنان را تغذیه می‌فرمایند.

خداوند مهربان، شفقت و مهربانی را جزء ذات اقدسش بر خود واجب فرموده است و طبق فرمایش قرآن: «رحمت را بر خویشتن واجب گردانیده است.»

خداوند مهربان، همه مصیبت‌ها و بلاها را پاداش می‌دهد و مایه تعالی مقام و روح بندگان می‌گرداند.

همان‌طور که پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله فرموده‌اند:

«مشکلات و بلاهای جانی و مالی کلیدهای پاداش‌هایند.»

در کسالت‌های فرزندان و هزینه‌های معالجات نیز پاداش اخروی برای والدین منظور گردیده است. به فرموده امام علی علیه‌السلام:

«بیماری فرزندان، جبران کننده گناهان والدین می‌باشد.»